MissJeanette - Thuis

July 2010

nettiechat@hotmail.com (MissJeanette) — Thu, 08 Jul 2010 22:19:39 +0200

Nieuwepc,drukteopwerk,mammografie,uitslaggoed,primatieten,

kaakfotobijchirurg,werdkaakoperatie,paniek,huilen,

ondergaanenallesookgoed,

ondertussendrukmetvoetbal,allesisoranje,

contactmetbroergezocht,heerlijkdiekopweertezien,

enerzijnwatmanneninmijnleven,geendetailsmaarikgenietmetmate,

verderveelvanhetzelfde,voorbereidenopvakantie,tweewekenfriesland,

jongensgaangoed,hondenkatook,

amsterdamsebosgeweestengegluurdnaarvreselijkdiktoplesswijf,

atdaarnapaprikachips,konbest,

nichtjeleertpaardrijdenalsAnky.

Voor de rest maak ik niet zoveel mee.........

Fijne vakantie vast iedereen die nog weg gaat.

Verbondenheid

nettiechat@hotmail.com (MissJeanette) — Sun, 04 Jul 2010 00:14:18 +0200

Ik hou van lezen en de laatste tijd heb ik het geluk dat ik mailtjes krijg en die zijn heerlijk te lezen. Ik lees, daarna denk ik erover na. En herlees ik ze, en nog eens. Er zit diepgang in en zijn woorden raken me. Anoniem. Hij kent mij niet, ik ken hem niet en toch weet ik precies wie hij is, en hij kent mij. Ik reageer door een mail terug te sturen, en daarna nog eens doordat ik net weer wat anders in zijn mail lees waar ik op wil reageren. En zo mailen we wat af. Anoniem. Ik ken hem niet, en hij kent mij niet, nooit gezien. En toch als je me vraagt wie hij is zal ik je vertellen dat hij momenteel heel belangrijk voor me is.

Denk nou niet jaja MissJ. Heeft een stille liefde of zoiets. Daar gaat het namelijk niet over. Het is wel iets moois tussen hem en mij en zeer privé. Ik bewaar elk mailtje en herlees alles soms. En hoe we hier gekomen zijn kan ik niet uitleggen of begrijpen en waar we naar toe gaan ook niet. Dat is ook niet nodig het is goed zoals het is. Hij kent mij niet, en ik ken hem niet. Ik wil hem ook helemaal niet delen want soms moet je iets wat zo goed is gewoon stilletjes in je hart bewaren. Een geheimpje van jezelf. Een geheim tussen hem en mij. Hij heeft schoenmaat 47, en ik heb hem nooit ontmoet. Maar toch kan ik zeggen; Hij kent me, en ik ken hem.

Geen vragen meer.

nettiechat@hotmail.com (MissJeanette) — Thu, 27 May 2010 21:20:02 +0200

En zo verlies ik binnen een jaar 2 vriendinnen aan de gevolgen van kanker. Vrouwen van mijn leeftijd, vrouwen die heel oud hadden moeten worden. Beide heel verschillend in het dragen van hun ziekte maar beide zeer strijdbaar en vol levenslust tot het einde. En ik blijf achter. Ik heb geen vragen meer. Ik weet al dat de waarom vraag toch onbeantwoord blijft. Ik voel me leeg. Het had verdomme niet zo moeten zijn.Hélene die er boeken over kon schrijven en Lona die vooral niet wilde dat iemand het aan haar merkte. Hélene die als een leeuwin vasthield aan haar gezin, en Lona die als een soldaat door de ziekenhuisgangen liep en alles innam wat er maar te krijgen viel. Het is zoals het is, oneerlijk.

Het mooiste wat ze hadden zal ik meedragen in mijn hart. Het grote hart van beide, het strijdbare, het stoere maar ook de zachte kanten zal ik koesteren. Bewondering, trots zijn en inmens verdriet gaan hand in hand samen. Morgen de laatste reis van Lona, en overmorgen leef ik door. Maar wel in de wetenschap dat ik nu 2 engelen daarboven heb zitten. En toch..waarom.

KWF

Lona

nettiechat@hotmail.com (MissJeanette) — Sat, 22 May 2010 10:16:31 +0200

Een verdriet te groot voor woorden is niet in zinnen te vatten.

Ze is niet meer.

De liefste.

Ik zie een man verdoofd achter blijven, ik zie een kind verdwalen.

Ze is niet meer.

De liefste.

Oneindig zal mijn herinnering zijn om wie je was,

de liefste

Jeanette

Vakantiewerk zoon

nettiechat@hotmail.com (MissJeanette) — Sat, 08 May 2010 12:30:14 +0200

Mijn zoon had een droom, een paar maanden naar het buitenland om te werken op een vakantiepark, geld te verdienen en veel lol te maken. 18 jaar de wereld aan zijn grote voeten. Ik liet hem gaan ondanks signalen dat het niet altijd feest is en ging er vanuit dat die een toptijd zou hebben. Maandag 26 April stapte die op de trein met zijn koffer en ik bleef achter.

Ring; Mam met René ik ben aangekomen in Saumur, mooie camping hoor maar alles is nog dicht het seizoen begint 8 mei en tot die tijd gaan we hier wat schoonmaken en klaarmaken.

Ring:Mam, met mij, pfff ben brak, kan geen pap meer zeggen, elke dag caravans schoonmaken en als je denkt klaar te zijn doen ze een controle en moet je opnieuw recleaning doen tot wel 22.00 uur savonds.Volgende week komen er wat Nederlandse meisjes bij, ik spreek nu alleen maar engels.

Ring:Mam, ben zo moe, 46 uur gewerkt deze week, val meteen in slaap savonds, binnenkort komt de rayonmanager ga ik vragen of dit normaal is, ik kan niet meer, maar ze zeggen als het seizoen begonnen is word het anders, dan werken we van 9 tot 15.00, ik hoop maar dat het dan gezellig word.

Ring:Mam ze hebben gelogen weer, nu zeggen ze het seizoen begint pas 12 mei, ik ben op, ben heel erg afgevallen, ingevallen wangen, weeg nu nog maar 59 kilo (!!) ik ga vanmiddag bellen met de rayonmanager, laatste kans anders stap ik op de trein naar huis.

Dit is beknopt wat er gebeurde tot nu toe met mijn oudste zoon in Frankrijk, en ik zit hier 800 KM verderop en kan niks doen behalve maandag naar het kantoor van Eurocamp bellen en daar eens vragen stellen. René komt naar huis, daar zorg ik wel voor, maar dit kan niet door de beugel. Dit is geen leuk vakantiebaantje dit lijkt een strafkamp. En dit is zeker niet wat hem voorgespiegeld was door de mensen van Eurocamp. En buiten dat is dit niet wat ik voor ogen had voor mijn zoon, mijn moederhart bonkt in mijn lijf, wil wel in de auto springen en hem ophalen. Maar dat gaat niet zomaar. Afwachten hoe zijn gesprek gaat vanmiddag, verandert er niks heeft Eurocamp een probleem, en dat probleem ben IK.

Mijn kind

nettiechat@hotmail.com (MissJeanette) — Wed, 28 Apr 2010 22:38:28 +0200

Loslaten.

Worden ze steeds zelfstandiger, steeds meer hebben ze je niet nodig en steeds meer gaan ze hun eigen weg. En jij blijft achter. Je bent niet meer nodig. Eigenlijk moet je trots zijn dat door jouw opvoeding en steun ze zijn geworden wie ze zijn. Maar waarom doet het dan zon pijn. Heimwee naar gisteren toen die alleen maar in mijn buurt wilde zijn, of was dat al wat jaren terug? Wanneer werd die zo groot, wie zit daar achter, hoe is dit zo plotseling gekomen? Het gaat te snel, ja te snel. En dan plots belt die uit Frankrijk even op:Mam ik ben zo moe, ik heb teveel gedaan vandaag wat moet ik doen. En ik glimlach even en geef hem advies:Het komt wel goed jongen van me, je red je wel, je kan het. Hij zegt gedag en ik fluister dat ik van hem hou. Mijn zoon. En ineens weet ik het, al word die nog zo groot en zelfstandig het is en blijft mijn zoon. En ik weet dat die me altijd nodig zal hebben, soms wat minder vaak maar minstens zo belangrijk. En iedere keer zal ik er zijn, met alle liefde. Zoveel liefde dat het pijn kan doen, verscheuren kan. Zou ik het anders doen als ik dit van te voren had geweten? Nee, ik had geen seconde willen missen. Ik ben trots op je René, maak er een toptijd van en tot 15 Juli, nog maar 12 weken.

Geen tupperware

nettiechat@hotmail.com (MissJeanette) — Mon, 15 Mar 2010 22:50:27 +0100

Afgelopen Vrijdag de party der partys, de enige echte dildoparty, bij mij thuis. Na wat aanmeldstrubbelingen ging de deur toch nog vaak genoeg open en begonnen we de avond met 9 vrouwen en de demonstratie deskundige Jojo. (natuurlijk niet haar echte naam) Jojo stalt de speledingetjes op mijn eetafel uit en waar een uur ervoor nog er gewoon gekookte aardappels op stond, staan nu ik schat 30 genotsstaven, trileitjes, eendjes en een silliconenpik van buitensporige afmetingen. Ze begint te vertellen en we luisteren niet alleen, we hangen aan haar lippen, de godin der genot bedenk ik mezelf. Voor we aan de waar mogen zitten legt Jojo nog even uit dat als je de gevoeligheid van het trillen wil testen je hem tegen het puntje van je neus moet houden, aangezien dat puntje net zo gevoelig kan zijn als het kruispunt zeg maar. Na de eerste aarzelingen zie ik daarna 6 vrouwen een vibrator aanzetten en tegen hun neus duwen. Ik schenk nog maar een borrel in.

De avond verloopt verder hilarisch en er is flink aangekocht door de dames. Tevreden ging Jojo weg. Het mooiste van het gebeuren vond ik nog dat het nergens ordinair werd, dat was toch waardoor enkele dames twijfelde. Het was grappig en ook wel werd onze nieuwsgierigheid gevoed maar het was bovenal gezellig, en voor herhaling vatbaar. Als mijn neuspuntje niet meer tintelt dan.

Passie voor mijn baan.

nettiechat@hotmail.com (MissJeanette) — Sat, 20 Feb 2010 20:08:22 +0100

Voorjaarsvakantie voor de jongens dus alles staat op relaxmodus. Lekker uitgaan en alles rustig aan. Zolang het weekend is dan want Maandag wacht gewoon die beul van een baas weer op me. Mijn Pa en zijn wagenpark. Ik ben druk een Toyota weer aan de praat te krijgen met technieken waar mijn vader geen verstand van heeft als automonteur. Ik lees, ik leer en ik hang de laptop in de auto en lees de foutcodes uit. Voeg alles bij elkaar en probeer dan een diagnose te maken. En dan komt het moelijkste gedeelte ik moet mijn diagnose uitleggen aan een man die al 40 jaar auto repareert met zijn handen en een bos gereedschap. Pap; het zijn de lamdasondes, hij heeft er 4, de 2 bovenste geven storingen, 1 is echt stuk de 2e wil stuk maar doet het nog een beetje, ik stel voor 1 te vervangen en dan te kijken of 2 het weer wil doen en desnoods die ook vervangen".

Een seconde kijkt die mij, zijn dochter, aan of die water ziet branden dan gaat die even nadenken en dan zegt die;'Denk je dat het dan opgelost is"?

Wow, dat valt mee, hij reageert beter dan ik verwacht had;'Ja pap daar zit het probleem in en ik som de foutcodes en de waardes op, de volts, de weerstand en de reden waarom ik tot die conclusie ben gekomen. Pap is dan allang weg, ik praat teveel vind die.

Het is ook best moeilijk denk ik om je dochter die altijd wel aandacht van kerels krijgt te gaan zien als iemand met hersens. Maar hij kan niet anders, ik kijg bloemen van klanten of gebakjes of tegoedbonnen omdat ik toch wel vaak de storingen kan oplossen waar andere al gestopt zijn met zoeken. En dat voelt goed, dat is mijn passie geworden. Ik zie een auto niet meer als een auto, ik kijk naar een patient en probeer te ontcijferen wat voor diagnose die moet hebben. Ik bel andere "autodokters' om te overleggen en probeer de eigenaar gerust te stellen dat het allemaal wel goed gaat komen. Mijn werk is meer geworden dan wat administratie doen, ben meer dan een telefoonmiep die ook de facturen tikt, ik ben een cyberdiagnosespecialiste van de toekomst aan het worden. In minirok uiteraard. We blijven tenslotte wel vrouw.

(Note voor KJ, virusscanner was niet doeltreffend genoeg, ik meel niks, alles is welkom)

Zoek maar een baan!

nettiechat@hotmail.com (MissJeanette) — Wed, 10 Feb 2010 23:43:45 +0100

Mijn oudste zoon is klaar met zijn opleiding en heeft tijd te overbruggen voor die aan zijn nieuwe opleiding begint op het Mediacollege. Dus als echte moeder sprak ik liefkozend;Dan ga je maar een baan zoeken jongen.

Ik ook met mijn grote bek. Hij is door 2 sollicitatierondes heen, er volgt alleen nog een presentatie maar is eigenlijk al aangenomen en danga ik hem in april naar Schiphol brengen waarna die bijna 5 maanden aan het werk zal gaan in het buitenland. Ik ook met mijn grote bek. Maar goed, ik hou godsgruwelijk veel van hem en wens hem een goede reis, veel lol en veel levenservaring, vertelde hem dat die het vooral moest doen,;Doen jongen, nu kan je het doen, straks misschien niet meer, 2 jaar mediacollege, dan vaste verkering, nee zoon doe het.

Dat ik geen actrice ben geworden, ik had een Oscar verdiend met die rol.Ik heb in 1 klap ontdekt wat het lege- nest- syndroom is en hij is nog niet eens weg! Van April tot in Augustus zal die weg zijn, de mooie zomermaanden, de campingtijd, de avondjes lekker lang buiten zitten ouwehoeren over zijn vriendinnen, de momenten dat je uitgezakt op de bank hangt en hij belt met ;Mam haal me even op bij de bushalte, en je toch weer je jas pakt en hem ophaalt, en de koelkast zal niet meer geplunderd worden, net als de koektrommel, de snoeptrommel en de vriezer.Ik sta volledig achter zijn reis, hij gaat in een animatieteam gasten en kinderen vermaken waarschijnlijk op een cruiseschip maar kan ook een vakantiecomplex zijn. Spanje, Portugal of Italie. Die laatste presentatie voor het definitief is heeft die eigenlijk al in zijn zak want dat soort dingen kan die als geen ander. En dan in April mag ik op Schiphol zwaaien naar mijn wereldreiziger.

Ik ook met mijn grote bek met ga maar een baan zoeken. Tot gisteren was ik verdomme diegene die HEM animatie gaf!

Zondagochtend televisie

nettiechat@hotmail.com (MissJeanette) — Sun, 24 Jan 2010 13:10:46 +0100

Vanmorgen met zoon even op de bank gehangen en naar een televisieprogramma gekeken die my sweet 16 heet, of zoiets dergelijks. Hoofdrolspeelster was een meisje wat 15 jaar werd en van pappie een feestje mocht geven.Pappie was een typische Amerikaanse big Daddy, die alleen monotone zinnen kon uitspreken alsof elk woord met een hoofdletter begon, en de enige interesse die Daddy had was of de jurk van kindlief niet te bloot was. Enige andere interesse in zijn dochter was niet aanwezig ik wil wedden dat die geen idee heeft van wat er in haar koppie omgaat, wat ze wil worden als ze groot is en waar ze van droomt. De WhatEveH generatie. ( ja zo uitgesproken niet zo gespeld) Meisje kreeg haar feest, haar topartiest, designerjurkje, en als klapstuk 2 nieuwe autos (jawel een Audi EN een Landrover)

Ik kan mijn kinderen dit lang niet allemaal geven, maar zou dat ook niet willen. Wat ik mijn kinderen wel geef is veel groter dan dit; liefde.

En dat is niet te koop.

Rocky

nettiechat@hotmail.com (MissJeanette) — Sun, 27 Dec 2009 20:17:40 +0100

Klingklokje teringtering kling

nettiechat@hotmail.com (MissJeanette) — Wed, 09 Dec 2009 21:04:02 +0100

Al vanaf dat ik een klein meisje was (en dat is zeer recent eigenlijk nog) herinner ik me de afkeer die mijn moeder had voor het optuigen van de Kerstboom. Ze had er een gruwelijke hekel aan en echt als ze niet anders meer kon werd dat ding tevoorschijn gehaald of vroeger nog gekocht op een kerstbomen markt. ( het oude terrein op de Jan van Galenstraat waar nu de nieuwbouw staat) Elk jaar stond de boom er weer prachtig bij want vrouwen als mijn moeder laten zich niet kennen maar jee wat heeft ze er een hekel aan.

Ik ging dat anders doen, al vanaf dat mijn oudste zoon geboren was stond ik met de meest stralende glimlach een kerstboom op te tuigen. Ik werd het toonbeeld van truttigheid en geluk als mijn kerstboom opgezet moest worden. Samen met de worstvingertjes van mijn kindjes de ballen erin hangen, poseren bij de boom, en kerstlichtjes per 200 stuks, de piek tegen het plafond aan.

Vanavond was het weer tijd om deze huichelarij op te zetten, zoon had de boom der ellende al de trap af gesleept en nadat ik mezelf een flinke schop onder mijn reet had gegeven ging ik samen met de jongste zoon dat ding te lijf. Glimlach op en gaan. Takken op kleur, de stickers zijn jaren geleden al verdwenen dus puzzelen waar wat moet, en vechten om de paal recht te houden want het voetstuk is wat lamgedraaid. En dan de lichtjes, onderin een doos liggen 3 strengen lichtjes in elkaar gedraaid. Alsof een klasje 6 jarige net breiles ermee gehad heeft. Ik heb het precies 30 minuten vol gehouden. Toen kwam de waanzinswaas. De lichtjes liggen in een hoek, mijn zoon is naar bed gevlucht en de boom staat donker zonder enig lichtje erin in de hoek. Ik kan niet meer, dit jaar wint de boom, of mijn moeder. Ik heb ook dat gen Mam, ook ik haat het en ik kan niet langer meer toneelspelen. Zo leuk en gezellig als die eenmaal staat maar de frustratie voordat dat kreng staat. Ik ben op, het is genoeg. Morgen koop ik nieuwe lichtjes netjes op een rij en ga ik een opnieuw de boom te lijf, maar nu niet meer. De boom won vanavond.

Rondingen

nettiechat@hotmail.com (MissJeanette) — Thu, 12 Nov 2009 23:35:55 +0100

YES!!!!

You need rondingen.........got them....!!!! Altijd leuk als futloze onderzoekjes uitgevoerd door doodsaaie onderzoekers eens in je voordeel uitpakken. Jee wat ben ik ~~rond~~...slim! En aangezien deze overigens zeer slimme vrouw niet een simpel linkje kan invoegen hieronder dan maar de uitgebreide tekst. Mocht u daarom smuikend lachen wilt u dat dan zachtjes doen....

AMSTERDAM - Vrouwen met rondingen zijn slimmer dan hun dunnere seksegenoten.

Foto: Reuters

En dat niet alleen. Ook hun kinderen zijn intelligenter, suggereert een Amerikaanse studie waar Het Laatste Nieuws over schrijft. Onderzoekers aan de universiteiten van Pittsburg en Californië bestudeerden 16.000 meisjes en vrouwen. De wulpse dames deden het beter op cognitieve tests, net als hun kinderen.

Hoe groter het verschil tussen de taille en de heupen, hoe beter de intelligentie, aldus de krant(Telegraaf)

Praten zonder geluid

nettiechat@hotmail.com (MissJeanette) — Sun, 11 Oct 2009 14:53:41 +0200

Mijn zelf analyserend vermogen is misschien wel een van mijn betere eigenschappen. Ik ben een slimme meid, heb een vreselijk trouw en lief karakter maar kan ook heel scherp zijn. Vooral mijn humor is volgens sommige iets waar je aan moet wennen. En ik zelf denk ook vaak zat; oh shit had even nagedacht voor je dat eruit flapte.En ik kan slecht smsén. Ja ik kan heel slecht een sms sturen die begrijpelijk is. Ik heb namelijk de neiging om net als in een chatgesprek te denken dat de ander me hoort.En dat doet die ander niet want het is een tekstbericht. En zoals ik al eerder heb ontdekt is iets wat geschreven word heel anders dan iets wat gezegd word. Als ik iets zeg dan hoor je de klank, de toon en misschien zelfs de beginnende lach in mijn stem. Maar als ik dezelfde zin in een sms zet lees je alleen maar de woorden.Wat ik eigenlijk bedoel is dat ik de afgelopen week een aantal smsjes heb terug gelezen die ik gestuurd heb en nu denk ikooojeeee.Het is ook niks voor mij dat sms gedoe, te weinig plek voor de dingen die ik wil zeggen, of eigenlijk bedoel te zeggen, en mijn duimen houden niet van die kleine knopjes. Zit ik net lekker in mijn bericht is de plek op en worden het 2 smsjes, en dat wil ik niet want dat is niet logisch.Ik heb dat ook met chatten, vaak gebeurt het dat ik iemand een heel verhaal wil vertellen en dan roep ik maar, bel me even praat makkelijker. Dat gedoe ook.En erg frustrerend is het dat als het me eindelijk gelukt is een lang sms bericht te tikken naar mijn smaak en ik verzend het, dat ik geen antwoord krijg. Alsof mijn sms niet aankomt. En dat ik dan niet weet of diegene het gelezen heeft. Terwijl ik zelf ook soms pas savonds zie dat ik een sms binnen had. Frustraties .en het enge daarvan is dat je dan heel snel de neiging krijgt er een sms achter te sturen; He damn reageer eens!!!

Krijg je zo ruzie van.

Ruzie om niks.

En dan ben ik nog niet eens begonnen over mijn mobieltje die alhoewel ik hem al 2 maanden bezit er nog niets van begrijp. In theorie zou ik ermee kunnen; bellen, smsén, internetten, filmen, fotos maken en muziek kunnen luisteren en is het een agenda, in de praktijk ben ik al blij als ik hem ontgrendelen kan of kan opladen.

PuzzelNijd

nettiechat@hotmail.com (MissJeanette) — Tue, 06 Oct 2009 21:11:55 +0200