Lieve Heer,
Kan ik even een op een wat bepraten met U. Van vrouw tot God, van mens tot heilige. Even privé met onder 4 ogen?
Ik wil wat van U weten. Iets waar ik niet uit kan komen. Kijk ik snap best dat u de dieren heb gecreëerd, ze zijn ook leuk en die hele evolutie die ze door maken van dinos tot de huiskat allemaal hartstikke goed bedacht. Ook de vrouw is uitermate goed gelukt. Ook wij vrouwen maakte een evolutie door, we hebben onze BHs verbrand uiteindelijk en staan ons mannetje. We kunnen veel, willen nog meer en blijven onszelf ontwikkelen.
Maar dan de man. Wat was het idee daarachter? Teveel rode wijn of een briljant idee? De evolutie van de man loopt eeuwen achter, ze lopen nog maar net zonder knots in de rondte en doen vaag over dingen die heel duidelijk moeten zijn. Kijk ik kan me voorstellen dat u destijds al moe aan het worden was van al dat creëren. Misschien ook wel wat aangeschoten. Teveel gegeten misschien. Maar kan u er niet voor zorgen dat u het rechtzet?
Ik weet dat u een druk leven hebt, U bent God dus dat is een hoop verantwoordelijkheid, en best wel druk denk ik zo. Maar als u even een minuutje over hebt, zet het dan even recht.
Dat zou ik als ongelovige heel erg fijn vinden.
Liefs denk ik, MissJ.
Er zijn mensen die zich alleen maar inzetten voor zichzelf. Er zijn ook mensen die doen veel meer.
Omdat alle aandacht nodig is. Deze is voor jullie toppers!
Racen tegen Kanker zet zich in om via de motorsport aandacht te vragen voor onderzoek naar kanker, daarbij geven ze gezinnen de dag van hun leven. Lees de site maar na.
Mijn jongens. En dan heb ik het niet over mijn boezem, maar over mijn zonen. Mijn jongens zijn natuurlijk en uiteraard de leukste jongens op deze planeet. Doe geen moeite mij te overtuigen van iets anders, dat kan namelijk niet want deze twee zijn niet alleen het leukste, ik heb ze ook nog eens zelf gebaard. En het lijkt wel of ze elke dag wat leuker worden. De oudste was tijdens de vakantie vooral bezig met zoveel mogelijk meisjes scoren en bier drinken. Moet ik me daarvoor schamen? Welnee, hij is netjes, beleefd en vraagt altijd hun telefoonnummer ..of wel een zeer gezonde jongen van bijna 19. En dat ik tijdens de vakantie uitsprak dat ik hoop dat er geen nageslacht volgend jaar zal rondlopen was uiteraard een grapje. Tis mijn jongen, hij doet heus niks met zon meisje. Hij wandelt eens om het receptie gebouw hand in hand en daar blijft het dan heus wel bij. (sluit ogen en slaat kruisje) En dan mijn apie, 11 jaar en elk sproetje op zijn neus is een kusje van mij. De mooiste glimlach van de wereld heeft die. Ik had laatst een bloesje aan wat me niet zo lekker zat en ik zei dat tegen mijn moeder, mijn Chris kijkt me aan, kijkt naar het bloesje en zegt;Goh Mam, nu je het zegt dat bloesje staat je erg ..droog. (Ja droog, geen idee wat die precies bedoelde maar het was niet positief en de bloes ging in de voddenbak) Als ik samen met Chris boodschappen doe op de camping stoot die me aan;Kijk Mam zie je dat meisje daar in dat rose jasje? ik knik even en hij verzucht echt;Nou, die vind ik nou lekker. Ik verschrik even, mompel iets van pak je playmobiel nog maar even en loop snel door. Niet nu al nummer 2 in de pubertijd alsjeblieft. Helaas, het meisje in het rose vestje verdween en pats daar stond een grietje voor de deur van mijn caravan, twee koppen groter dan mijn Chris, brutaal smoelwerk en tietjes .En Chris ging wel even met haar naar de film.
Ik heb de rest van mijn avond in de caravan gezeten me afvragend waar in vredesnaam mijn babys zijn gebleven. Niet Chris ook al. Mijn apie, mijn knuffel, mijn ik-hou-meer-van-jouw-mamma, mijn neenee-Chris-Mamma-houdt-veel-meer-van-jouw.
Want zo is het, al die bakvissen mogen dan wel aan de deur komen, maar van mama houden ze toch het meest.
Het was niks. Gewoon een man die ik wel eens tegenkwam. En dat gebeurde nu ook weer. In een groep, uitgaan. Hij was er ook. Bij een wat romantischer lied lagen ineens zijn armen om me heen. Van achteren zo onder mijn armen door. Ik kijk omhoog, hij keek terug. Ik glimlachte even en keek weer naar het podium. Ineens een kus, zomaar, omdat ik daar zin in had. Hij ook.
Het was niks. Gewoon een man die ik wel eens tegenkwam.
Steeds meer me ervan bewust dat je het nu uit het leven moet halen, en niet moet wachten. Komt die bewustzijn vanzelf, door de leeftijd of door het leven? Who cares het is er nu en ik luister ernaar. Dus ik rij naar Sneek, naar s-Hertogenbosch naar Schagen of naar Amstelveen en als het moet rij ik morgen naar Parijs. Ik laat het leven mij niet leiden ik leid, de teugels zijn van mij. En ik ben eigen baas.
Een man zei laatst; ja maar, wat als
Mijn antwoord was dat als ik mijn leven zou leiden met dingen als wat als dan leef ik in het verleden. Ik wil mijn blik op morgen richten. Nu en morgen, niet gisteren. Uit het gisteren neem ik alleen maar de mooie dingen mee. Om te bewaren en te koesteren.
En in het begin was dat niet makkelijk, al klinkt dat wel zo. Maar nu besef ik steeds meer dat ik word wie ik wil zijn. Ik ben die vrouw. Nog steeds een kruitvat vol emoties, en soms nog steeds een dansende losbol. Nog steeds die vrouw die kan huilen om Bambi, en nog steeds die vrouw die je strot afbijt als je aan haar kinderen komt. Nog steeds die vrouw die weet dat ze vrouw is en dat ook uitdraagt, en nog steeds die vrouw die ook soms gewoon in haar joggingpak haar boodschappen doet. Nog steeds die vrouw die geniet van mensen, en nog steeds die vrouw die soms niemand wil zien.
En toch me veel meer bewust van wat ik wil en wie ik ben.
Ik kijk zo af en toe wel eens op de site van Marktplaats bij de gemiste kennismakingen. Het zal me maar gebeuren dat iemand mij ergens gezien heeft en dat een gemiste kans vind.
Leuke vrouw in jurk op de fiets
..
Ik heb geen eens een fiets.
Je reed me voorbij in je Audi TT en je blonde haren wapperde achter je aan
.Ah dit is iemands natte droom.
We stopten tegelijk een fles spinaziesap met extra vitamine c in ons mandje.
Echt niet. No way!
Je kwam me voorbij op de dijk in Volendam op skeelers
Hahahahahahahaha.
Ok niemand heeft zijn kans gemist met me, lijkt het. Dus ga ik bedenken hoe ze me zouden omschrijven:lekker wijf in aftandse auto met bouvier, keek na me toen ik invoegde op de A9 en gaf me haar middelvinger.
Ik zal nooit bij de gemiste kennismakingen staan denk ik.
Wat een rare weken heb ik achter elkaar. Alsof het allemaal nog moet voor mijn vakantie. Zoon met oorpijn die een spoedafspraak kreeg bij de KNO arts, een hond die in 2 afspraken getrimd werd, een wespennest wat verdelgd moest worden en mijn werk en mijn normale dingen...nou ja normaal. Ik wilde dat het eens een paar dagen een saai regelmatig leventje was. Wat is vervelen ook weer, is dat iets naars of kijk je er naar uit? Nog een week en dan Friesland. Waar ik 2 weken niets moet, niets hoef en me voornamelijk druk hoef te maken of mijn oudste zoon niet te dronken word. Ik kijk er zo naar uit. Ik heb maar 1 keer per jaar 2 weken vakantie. Samen met de jongens, de hond en nu ook de kat naar friesland. Even ontstressen, onthaasten en bijkomen.
Gevonden op geenstijl.nl, blijdschap, feest en...een gele slip die wel heel duidelijk laat zien hoe blij die is.
Nieuwepc,drukteopwerk,mammografie,uitslaggoed,primatieten,
kaakfotobijchirurg,werdkaakoperatie,paniek,huilen,
ondergaanenallesookgoed,
ondertussendrukmetvoetbal,allesisoranje,
contactmetbroergezocht,heerlijkdiekopweertezien,
enerzijnwatmanneninmijnleven,geendetailsmaarikgenietmetmate,
verderveelvanhetzelfde,voorbereidenopvakantie,tweewekenfriesland,
jongensgaangoed,hondenkatook,
amsterdamsebosgeweestengegluurdnaarvreselijkdiktoplesswijf,
atdaarnapaprikachips,konbest,
nichtjeleertpaardrijdenalsAnky.
Voor de rest maak ik niet zoveel mee.........
Fijne vakantie vast iedereen die nog weg gaat.
Ik hou van lezen en de laatste tijd heb ik het geluk dat ik mailtjes krijg en die zijn heerlijk te lezen. Ik lees, daarna denk ik erover na. En herlees ik ze, en nog eens. Er zit diepgang in en zijn woorden raken me. Anoniem. Hij kent mij niet, ik ken hem niet en toch weet ik precies wie hij is, en hij kent mij. Ik reageer door een mail terug te sturen, en daarna nog eens doordat ik net weer wat anders in zijn mail lees waar ik op wil reageren. En zo mailen we wat af. Anoniem. Ik ken hem niet, en hij kent mij niet, nooit gezien. En toch als je me vraagt wie hij is zal ik je vertellen dat hij momenteel heel belangrijk voor me is.
Denk nou niet jaja MissJ. Heeft een stille liefde of zoiets. Daar gaat het namelijk niet over. Het is wel iets moois tussen hem en mij en zeer privé. Ik bewaar elk mailtje en herlees alles soms. En hoe we hier gekomen zijn kan ik niet uitleggen of begrijpen en waar we naar toe gaan ook niet. Dat is ook niet nodig het is goed zoals het is. Hij kent mij niet, en ik ken hem niet. Ik wil hem ook helemaal niet delen want soms moet je iets wat zo goed is gewoon stilletjes in je hart bewaren. Een geheimpje van jezelf. Een geheim tussen hem en mij. Hij heeft schoenmaat 47, en ik heb hem nooit ontmoet. Maar toch kan ik zeggen; Hij kent me, en ik ken hem.
Chris meld me even dat er thuis niet schrikken mam, twee vissen op het aanrecht zouden staan, want hij was met zijn vriendinnetje wezen vissen.
Thuis aangekomen zie ik tot mijn schrik dat de twee vissen niet uit een sloot zijn gehaald maar uit een vijver, 2 raszuivere goudvissen zwemmen rondjes in mijn Tupperware bak! Mijn zoon knippert met zijn ogen en kijkt me lief aan en zegt;Mam lief he, hebben we een aquarium?
Als ik vraag hoe die hier aan komt vertelt die me dat zijn vriendin thuis wel een vijver vol heeft en regelmatig haalt ze daar vis uit en zet ze die binnen in een kom. Toen Chris er ook 2 gevangen had had haar vader gezegd;Joh ik doe ze in een zak en dan neem je ze lekker mee naar huis.
Ik sta voor een voldongen feit. Mijn hersens werken op volle toeren als ik bedenk dat een van mijn buren wel een vijver heeft en na wat heen en weer geklets mocht Chris zijn Mr. Babbels en Bubbels, (hij had ze ondertussen al namen gegeven), in de vijver droppen van de buurman.
Morgen gaat hij weer bij haar spelen iemand in het bezit van jonge ratjes, een nestje slangen of een plukje jonge tarantulas? Mag Chris die morgen als dank meenemen naar zijn vriendinnetje.
De kandidatenlijst even bekeken voor de aankomende stemdag. Wat opvalt is dat iedereen een voornaam heeft die tussen haakjes staat geschreven maar de PVV heeft geen voornamen. Zelfs Wilders niet. Alleen een voorletter. Nergens staat Geert.
Ik ben niet zon politiek mens. En als ik al ga stemmen ga ik niet op Geert stemmen. De enige Geert die ik vertrouw is Boer Geert in Zaandam waar je een verrukkelijk broodje kan halen. Nee Geert van de PVV heeft in mijn ogen niet dat wat ik zoek in een bestuurder van dit land. Zowiezo vertrouw ik geen vent met waterstofperoxide in zijn haar maar bovenal mag Geert dan wel een standpunt of 5 hebben over de moslims in Europa waar je het wel of niet mee eens kan zijn maar verder dan dat heeft die geen duidelijke standpunten waar ik wat mee zou kunnen. Hij heeft ooit het standpunt gehad dat langdurig werklozen dan maar minder huursubsidie moeten krijgen als extra schop onder hun kont, en dat is eigenlijk het enige wat ik nog weet. Iets achterlijks.
Wat wil Geert met de belastingen, met de zorg, met de eigen huis eigenaren, met de bejaarden, met het onderwijs, met de autos en met de toekomst van dit land?
Ik heb geen idee, zover ik weet is Geert alleen maar bezig om geschminkt door Mari van de Ven een soort Ivanhoe uit te hangen over de ruggen van de moslims in dit land. En dat noemt zich de partij van de VRIJHEID. Uiteraard vind ook ik dat extremisme niet thuishoort in ons land, maar uiteraard vind ik wel meer dingen dan alleen dat.
Ik denk dat Geert opgesloten zit in zijn gedachtegang over moslimextremisten, en dat Geert dus allang niet meer weet wat echte Vrijheid is. Ik denk dat ik de vrijheid neem om te stemmen op mevrouw Verdonk, Rita. Niet ideaal misschien, maar dat maakt mijn stem, mijn vrijheid.
En zo verlies ik binnen een jaar 2 vriendinnen aan de gevolgen van kanker. Vrouwen van mijn leeftijd, vrouwen die heel oud hadden moeten worden. Beide heel verschillend in het dragen van hun ziekte maar beide zeer strijdbaar en vol levenslust tot het einde. En ik blijf achter. Ik heb geen vragen meer. Ik weet al dat de waarom vraag toch onbeantwoord blijft. Ik voel me leeg. Het had verdomme niet zo moeten zijn.Hélene die er boeken over kon schrijven en Lona die vooral niet wilde dat iemand het aan haar merkte. Hélene die als een leeuwin vasthield aan haar gezin, en Lona die als een soldaat door de ziekenhuisgangen liep en alles innam wat er maar te krijgen viel. Het is zoals het is, oneerlijk.
Het mooiste wat ze hadden zal ik meedragen in mijn hart. Het grote hart van beide, het strijdbare, het stoere maar ook de zachte kanten zal ik koesteren. Bewondering, trots zijn en inmens verdriet gaan hand in hand samen. Morgen de laatste reis van Lona, en overmorgen leef ik door. Maar wel in de wetenschap dat ik nu 2 engelen daarboven heb zitten. En toch ..waarom.
Een verdriet te groot voor woorden is niet in zinnen te vatten.
Ze is niet meer.
De liefste.
Ik zie een man verdoofd achter blijven, ik zie een kind verdwalen.
Ze is niet meer.
De liefste.
Oneindig zal mijn herinnering zijn om wie je was,
de liefste
Jeanette