Nieuwepc,drukteopwerk,mammografie,uitslaggoed,primatieten,

kaakfotobijchirurg,werdkaakoperatie,paniek,huilen,

ondergaanenallesookgoed,

ondertussendrukmetvoetbal,allesisoranje,

contactmetbroergezocht,heerlijkdiekopweertezien,

enerzijnwatmanneninmijnleven,geendetailsmaarikgenietmetmate,

verderveelvanhetzelfde,voorbereidenopvakantie,tweewekenfriesland,

jongensgaangoed,hondenkatook,

amsterdamsebosgeweestengegluurdnaarvreselijkdiktoplesswijf,

atdaarnapaprikachips,konbest,

nichtjeleertpaardrijdenalsAnky.

Voor de rest maak ik niet zoveel mee.........

Fijne vakantie vast iedereen die nog weg gaat.

Geplaatst door MissJeanette in Thuis op 22:19 | Reacties (5) | Trackbacks (0)

Ik hou van lezen en de laatste tijd heb ik het geluk dat ik mailtjes krijg en die zijn heerlijk te lezen. Ik lees, daarna denk ik erover na. En herlees ik ze, en nog eens. Er zit diepgang in en zijn woorden raken me. Anoniem. Hij kent mij niet, ik ken hem niet en toch weet ik precies wie hij is, en hij kent mij. Ik reageer door een mail terug te sturen, en daarna nog eens doordat ik net weer wat anders in zijn mail lees waar ik op wil reageren. En zo mailen we wat af. Anoniem. Ik ken hem niet, en hij kent mij niet, nooit gezien. En toch als je me vraagt wie hij is zal ik je vertellen dat hij momenteel heel belangrijk voor me is.

Denk nou niet jaja MissJ. Heeft een stille liefde of zoiets. Daar gaat het namelijk niet over. Het is wel iets moois tussen hem en mij en zeer privé. Ik bewaar elk mailtje en herlees alles soms. En hoe we hier gekomen zijn kan ik niet uitleggen of begrijpen en waar we naar toe gaan ook niet. Dat is ook niet nodig het is goed zoals het is. Hij kent mij niet, en ik ken hem niet.  Ik wil hem ook helemaal niet delen want soms moet je iets wat zo goed is gewoon stilletjes in je hart bewaren. Een geheimpje van jezelf. Een geheim tussen hem en mij. Hij heeft schoenmaat 47, en ik heb hem nooit ontmoet. Maar toch kan ik zeggen;  Hij kent me, en ik ken hem.

Geplaatst door MissJeanette in Thuis op 00:14 | Reacties (2) | Trackbacks (0)

En zo verlies ik binnen een jaar 2 vriendinnen aan de gevolgen van kanker. Vrouwen van mijn leeftijd, vrouwen die heel oud hadden moeten worden. Beide heel verschillend in het dragen van hun ziekte maar beide zeer strijdbaar en vol levenslust tot het einde. En ik blijf achter. Ik heb geen vragen meer. Ik weet al dat de ‘waarom’ vraag toch onbeantwoord blijft. Ik voel me leeg. Het had verdomme niet zo moeten zijn.Hélene die er boeken over kon schrijven en Lona die vooral niet wilde dat iemand het aan haar merkte. Hélene die als een leeuwin vasthield aan haar gezin, en Lona die als een soldaat door de ziekenhuisgangen liep en alles innam wat er maar te krijgen viel. Het is zoals het is, oneerlijk.

 Het mooiste wat ze hadden zal ik meedragen in mijn hart. Het grote hart van beide, het strijdbare, het stoere maar ook de zachte kanten zal ik koesteren.  Bewondering, trots zijn en inmens verdriet gaan hand in hand samen. Morgen de laatste reis van Lona, en overmorgen leef ik door. Maar wel in de wetenschap dat ik nu 2 engelen daarboven heb zitten. En toch…..waarom.

 KWF

Geplaatst door MissJeanette in Thuis op 21:20 | Reacties (2) | Trackbacks (0)

Een verdriet te groot voor woorden is niet in zinnen te vatten.

Ze is niet meer.

De liefste.

Ik zie een man verdoofd achter blijven, ik zie een kind verdwalen.

Ze is niet meer.

De liefste.

Oneindig zal mijn herinnering zijn om wie je was,

de liefste

Jeanette

Geplaatst door MissJeanette in Thuis op 10:16 | Reacties (0) | Trackbacks (0)

Mijn zoon had een droom, een paar maanden naar het buitenland om te werken op een vakantiepark, geld te verdienen en veel lol te maken. 18 jaar de wereld aan zijn grote voeten. Ik liet hem gaan ondanks signalen dat het niet altijd feest is en ging er vanuit dat die een toptijd zou hebben. Maandag 26 April stapte die op de trein met zijn koffer en ik bleef achter.

Ring; “Mam met René ik ben aangekomen in Saumur, mooie camping hoor maar alles is nog dicht het seizoen begint 8 mei en tot die tijd gaan we hier wat schoonmaken en klaarmaken”.

Ring:”Mam, met mij, pfff ben brak, kan geen pap meer zeggen, elke dag caravans schoonmaken en als je denkt klaar te zijn doen ze een controle en moet je opnieuw recleaning doen tot wel 22.00 uur savonds”.Volgende week komen er wat Nederlandse meisjes bij, ik spreek nu alleen maar engels”.

Ring:”Mam, ben zo moe, 46 uur gewerkt deze week, val meteen in slaap savonds, binnenkort komt de rayonmanager ga ik vragen of dit normaal is, ik kan niet meer, maar ze zeggen als het seizoen begonnen is word het anders, dan werken we van 9 tot 15.00, ik hoop maar dat het dan gezellig word”.

Ring:”Mam ze hebben gelogen weer, nu zeggen ze het seizoen begint pas 12 mei, ik ben op, ben heel erg afgevallen, ingevallen wangen, weeg nu nog maar 59 kilo (!!) ik ga vanmiddag bellen met de rayonmanager, laatste kans anders stap ik op de trein naar huis”.

Dit is beknopt wat er gebeurde tot nu toe met mijn oudste zoon in Frankrijk, en ik zit hier 800 KM verderop en kan niks doen behalve maandag naar het kantoor van Eurocamp bellen en daar eens vragen stellen. René komt naar huis, daar zorg ik wel voor, maar dit kan niet door de beugel. Dit is geen leuk vakantiebaantje dit lijkt een strafkamp. En dit is zeker niet wat hem voorgespiegeld was door de mensen van Eurocamp. En buiten dat is dit niet wat ik voor ogen had voor mijn zoon, mijn moederhart bonkt in mijn lijf, wil wel in de auto springen en hem ophalen. Maar dat gaat niet zomaar. Afwachten hoe zijn gesprek gaat vanmiddag, verandert er niks heeft Eurocamp een probleem, en dat probleem ben IK.

Geplaatst door MissJeanette in Thuis op 12:30 | Reacties (7) | Trackbacks (0)