Vannacht hield ik je in mijn armen

En dansten we in de nacht

Heel slow, heel intiem

Heel dicht bij elkaar

Een hartslag 

Vannacht heb ik met je gevochten

Heel fel, heel boos

Midden in de nacht

Kwade blikken naar elkaar

Een hartslag 

En toen ik wakker werd was je er niet

Verdwenen in de nacht

Heel snel, heel stil

Tranen op mijn lippen

Een hartslag

Geplaatst door MissJeanette op 21:19 | Reacties (0) | Trackbacks (0)

Vandaag liep ik op het kerkhof. Daar kom ik niet zo vaak. Maar naarmate je ouder word blijk je er vaker te moeten zijn.   De pastoor leidde de dienst, zelfs de pastoor zie ik tegenwoordig regelmatig. Mijn woorden na afloop waren; “’Mooie woorden, Pastoor,  mooi gesproken, ik schijn u tegenwoordig vaker tegen te komen”. Waarop de pastoor met een glimlach antwoorde; Oh dat is meestal slecht nieuws”.  “Nou”, was mijn antwoord, de vorige keer was het een communieviering dus de weegschaal staat nog gelijk”.  Ik ben niet van de kerk, nooit geweest en zal het niet meer worden ook. Maar je toont je respect, en de Pastoor is wie die is. Hij staat in de schaduw, komt alleen tevoorschijn als men dat nodig acht. En dan heeft die troostende woorden. Voor elke jonge kraamvrouw, voor elk wankel huwelijk, en voor elke dochter die haar moeder moet begraven.  In dienst van zijn Heer, zijn geloof, en onze mensen.  Ik kijk naar de dochter die huilt, ik kijk naar mijn moeder, meer woorden heb ik niet. Ben ik sentimenteel, zwak, melancholiek, misschien, maar mijn moeder zette me daarna weer terug op de grond :”Schat, nu even langs de Hema, worst halen”.

Geplaatst door MissJeanette op 18:44 | Reacties (0) | Trackbacks (0)

Ik zal wel verwend zijn. Waar ik 6 maanden geleden nog niet wist wat een sauna was ben ik nu een verwend sauna-nest. De Zwaluwhoeve vond ik dus 3 keer niks. Badkleding- dag welteverstaan, want dat wilde Mam graag. De Zwaluwhoeve is niets meer dan een veredelde vreetschuur waar een Zwaluw op geplakt zit. En een prijskaartje, want ‘we zijn de bekendste”. Verwacht geen luxe, verwacht niks. Verwacht alleen maar dat je geld aan het einde van de dag verdwenen is aan een drankjes en dat je nergens op de dag een vakantiegevoel zal hebben. Uitverkocht werd er aan de telefoon gezegd. Nou zal wel dacht ik. Dat betekende voor ons dat we dik een uur in een lange rij moesten wachten op het inchecken. Ik had gereserveerd rond half elf, we liepen na half 12 pas de tuin in. Zonder badjassen, want ’sorry, ze zijn op en de wasserette is stuk”. Een mooie tuin hoor, dat dan wel. En we hadden onbetaalbaar mooi weer, dat dan ook. Maar geen sauna was makkelijk toegankelijk, want vol, vol, vol. Mam had haar zinnen gezet op het bubbelbad, we zijn 4, 5 keer eromheen gelopen, vol. Uiteindelijk fluisterde ik Mam in haar oor dat ze opzichtig moest gaan krabben, ik iets zou roepen over schurft en dat dan het bad wel leeg zou lopen……we zijn uiteindelijk er maar gewoon in gekropen, andere dwingend te vertrekken. Ik zal wel verwend zijn maar geef mij de sauna in Haarlem maar of nog mooier die in Santpoort. Veel kleiner, maar vele malen netter, en mooier.

Geplaatst door MissJeanette op 18:58 | Reacties (0) | Trackbacks (0)

Ik weet dat je al jaren niet meer gelukkig was. Je man was veel weg, zakenreisjes en pleziertjes en het alleen maar winkelen met zijn creditcard was niet meer genoeg. Je kinderen worden groter en hebben je minder hard nodig, en ja, je leeftijd staat ook niet stil. Menig wijnflesje ging leeg terwijl wij, je vriendinnen, luisterde hoe je al zijn tekortkomingen opnoemde en klaagde dat je wel wat meer spanning in je leven wilde. Nou kan niet zeggen dat je de koe niet bij de hoorns vatte. Hij kwam langs en liep je van je hakken, zoiets?  Eerst dachten we nog dat je die nieuwe shampoo van Andrelon had gebruikt voor meer volume in je haar. Maar niets was minder waar, je bent verliefd. En wij houden ons hart vast. Doe voorzichtig en fijne vakantie nog Estelle……..

Je vriendinnen.

Geplaatst door MissJeanette op 14:10 | Reacties (0) | Trackbacks (0)

Het is mooi weer, ik loop mee het schoolplein op. In een tel zie ik ze staan. De gruwel-moeders, in een kliek bij elkaar druk pratend en gebarend.  In een andere omgeving zou ik geen enkele boodschap aan ze hebben, maar deze wereld draait om mijn jongens en dit zijn de klasse-ouders. Die wil je niet tegen je hebben. Ik kom dichterbij, en ze vallen massaal stil. In een tiende van een seconde gaat er van alles door mijn hoofd;’loop ik op mijn sloffen misschien, heb ik vlekken op mijn jurk, had een van de jongens geen schoenen aan, heeft een van de jongens gisteren iets geflikt, wat ik nog niet weet, keken ze schuldig vanmorgen……zucht”. Ik ga erop af en zeg iets te joviaal “Goedemorgen..”

2 zeggen iets terug, de derde mompelt wat en de 4^e draait haar kop om. Ik loop door, mijn schouders zakken iets, ik kijk een mede-stander aan en die haalt haar wenkbrauw naar me op, ook zei heeft geen idee. Ik loop door de klas in waar ik het pakje drinken in de bak doe, ik geef een kus en kijk nog even de klas rond of ik ergens blauwe plekken zie misschien. Dan loop ik het gebouw weer uit, waar er eerst 4 gruwels stonden staan er nu 6. Perfecte kapsels, de leukste spijkerbroeken, helemaal in de make-up, terwijl ik weet dat er van die 6 geen een naar een baas moet. Ik merk dat ze geen van alle van plan zijn om op me af te stappen dus steek ik half mijn hand nog even de lucht in als groet, en loop weg, ik recht daarbij mijn rug en mijn neus wipt moedig omhoog.

Het is nu 10 jaar later, ik heb al jaren geen boodschap meer aan ze en als ik het dorp in ga, groet ik ze ook niet. Maar tot op vandaag heb ik nog steeds geen flauw idee wat ik gedaan moest hebben. En daar moet ik nu ook eigenlijk om lachen.

Geplaatst door MissJeanette op 17:06 | Reacties (0) | Trackbacks (0)