Het is mooi weer, ik loop mee het schoolplein op. In een tel zie ik ze staan. De gruwel-moeders, in een kliek bij elkaar druk pratend en gebarend. In een andere omgeving zou ik geen enkele boodschap aan ze hebben, maar deze wereld draait om mijn jongens en dit zijn de klasse-ouders. Die wil je niet tegen je hebben. Ik kom dichterbij, en ze vallen massaal stil. In een tiende van een seconde gaat er van alles door mijn hoofd;’loop ik op mijn sloffen misschien, heb ik vlekken op mijn jurk, had een van de jongens geen schoenen aan, heeft een van de jongens gisteren iets geflikt, wat ik nog niet weet, keken ze schuldig vanmorgen……zucht”. Ik ga erop af en zeg iets te joviaal “Goedemorgen..”
2 zeggen iets terug, de derde mompelt wat en de 4e draait haar kop om. Ik loop door, mijn schouders zakken iets, ik kijk een mede-stander aan en die haalt haar wenkbrauw naar me op, ook zei heeft geen idee. Ik loop door de klas in waar ik het pakje drinken in de bak doe, ik geef een kus en kijk nog even de klas rond of ik ergens blauwe plekken zie misschien. Dan loop ik het gebouw weer uit, waar er eerst 4 gruwels stonden staan er nu 6. Perfecte kapsels, de leukste spijkerbroeken, helemaal in de make-up, terwijl ik weet dat er van die 6 geen een naar een baas moet. Ik merk dat ze geen van alle van plan zijn om op me af te stappen dus steek ik half mijn hand nog even de lucht in als groet, en loop weg, ik recht daarbij mijn rug en mijn neus wipt moedig omhoog.
Het is nu 10 jaar later, ik heb al jaren geen boodschap meer aan ze en als ik het dorp in ga, groet ik ze ook niet. Maar tot op vandaag heb ik nog steeds geen flauw idee wat ik gedaan moest hebben. En daar moet ik nu ook eigenlijk om lachen.
Geplaatst door MissJeanette
op
17:06
| Reacties (0)
| Trackbacks (0)